Op het betreffende pleintje vlak bij Bloeiland aan de Grotestraat staat een oldtimer-rouwwagen en kun je een rondje rijden met de rouwbakfiets. Naast voorbeelden van verkrijgbare producten, bloemen en een proeverij zal Auke Martin Korthuis de muziek verzorgen. Bij de verschillende uitvaartbegeleiders kun je al je vragen neerleggen en kan je iets tastbaars te maken voor iemand die je verloren hebt.
Waar het om gaat is dat een persoonlijke invulling van afscheid en uitvaart helpt bij het dragen van het verlies. Zo kan warmte,  verbinding en veerkracht ontstaan op een heftig moment in een leven.

Ook voor kinderen is er genoeg te beleven en te leren. Juist door het onderwerp op gepaste wijze ‘doodgewoon’ te maken, zijn kinderen beter voorbereid op verlies. Ze zijn minder angstig voor de rest van hun leven en durven de vragen te stellen waarop ze antwoorden nodig hebben. Belangrijk want zoals rouwexpert Manu Keirse zegt: “kinderen van nu zijn de opvoeders van morgen”.

Extra informatie over de samenwerkende partijen is te vinden op www.nieuwbakjetroost.nl

Het bericht Informatiemarkt Nieuw Bakje Troost in Bedum verscheen eerst op Onder Ons.

Vakantie
Zo waren wij twee jaar geleden met vrienden op vakantie in Frankrijk.We wisten dat R. niet lang meer te leven had. In feite is hij kort na die vakantie overleden. Elke dag maakte we een feestje van wat we zouden gaan doen en eten. We haalden genieting uit zoveel mogelijk dagelijkse dingen. Lekkere ontbijtjes, strandjes, spelletjes, rommelmarkt, persoonlijke gesprekken, fijne wijntjes, podcasts in de hangmat, favoriete muziek in de auto en culinaire uitstapjes naar nog ongeproefde gerechten.

Wasmiddel
Op een dag kochten M. en ik ieder een ruime voorraad Marseille vloeibaar wasmiddel in de welbekende Franse supermarkt. We vielen allebei voor de typische nostalgische Franse zomergeur. Onlangs ontdekte ik dat de geur van bloeiende meidoorn gemixt met fluitenkruid -dat in de afgelopen weken alom tegenwoordig was- zeker wat weg heeft van deze geur.
En nu pas merk ik hoezeer deze geur gekoppeld is geraakt aan die laatste gezamenlijke Franse vakantie…
Ik heb nog een klein beetje van dit wasmiddel. Als ik er aan ruik, komen die dagen terug, met van alles er op en er aan, zelfs wat ik meende vergeten te zijn. Ook het huis van R. en M. in Nederland komt op mijn netvlies terug, omdat M. thuis aangekomen, de was natuurlijk met dit wasmiddel deed. Hun hele huis had in die periode een vleugje van deze geur.

Ingeprent
Bijzonder hoe sterk dat verband is en gek ook eigenlijk dat ik het nu pas opmerk.
In die tijd had ik er geen idee dat dit wasmiddel de geurherinnering op deze manier zou inprenten. Wel fijn dat ie er is. Als ik weer in Frankrijk ben, neem ik zeker wat flessen mee terug.

Herkenbaar?
Ik neem aan dat veel mensen zoiets hebben ervaren. Heb je ook zo’n positief geladen geurherinnering aan iets, iemand, een tijd of land? Ik ben heel benieuwd naar je verhaal.

info@onderonsuitvaart.nl

Het bericht Geur-herinnering verscheen eerst op Onder Ons.

Uitvaartbegeleider Mariele Mijnlieff over de dilemma’s bij een uitvaart in coronatijd: ‘We zorgen ervoor dat iedereen op zijn eigen manier afscheid kan nemen’. Kijk nu DVHN live terug.

DhvN live

Het bericht Passend afscheid ondanks corona verscheen eerst op Onder Ons.

Het gaat er om dat families weten:

Voor zelfstandig uitvaartbegeleiders:

Voor uitgevers:

Het bericht Bovenverwachting Uitvaarten verscheen eerst op Onder Ons.

Soms is het nog een beetje stil maar dat biedt de gelegenheid en alle tijd voor mooie gesprekken. Ik weet: de dood is geen populair onderwerp maar het helpt echt om er bij leven een keer bij stil te staan. Weet je bijvoorbeeld hoe je ouders hierin staan? Welke ideeën heb je er zelf over? We kunnen samen een keer kijken naar wat er in je verzekering is opgenomen. Het geeft rust in het achterhoofd, maakt ruimte in de week van de uitvaart biedt een leidraad voor nabestaanden én kan veel geld besparen omdat er geen druk is van emoties of tijd.

Wees moedig, wees welkom 🙂
Op verzoek kom ik naar je toe voor een informatiegesprek of verzekeringscheck. Wil je een inloopspreekuur, informatiebijeenkomst of korte voorlichting in je team organiseren? Bel voor een afspraak! 06 1998 50 15

Het bericht Inloopspreekuur afscheid en uitvaart verscheen eerst op Onder Ons.

Na de voorstelling zijn er gesprekken in de foyer over verdriet, verlies, troost en verbinding.

Dit onder begeleiding van Gea Koopman, kunstenares met: ‘troostzakdoeken‘, Barbara Ennik rouwbegeleider van buro levenszaken en Mariele Mijnlieff uitvaartbegeleider van Onder Ons Uitvaart, zij helpt om bij leven stil te staan bij de dood en regie te voeren bij het laatste afscheid.

Het bericht Adios is terug! verscheen eerst op Onder Ons.

Het bericht Laat je niet kisten door de commercie verscheen eerst op Onder Ons.

Wat als artsen niets meer voor je kunnen doen?Voor iedereen die persoonlijk of professioneel te maken heeft met de laatste levensfase. Meld je aan via de contactpagina https://www.onderonsuitvaart.nl/contact of bestel gratis de informatiebox met inspiratie, producten en diensten die kunnen helpen bij het zinvol invullen van de laatste levensfase via https://www.jouwlaatstelevensfase.nl

Het bericht Wat als artsen niets meer voor je kunnen doen? verscheen eerst op Onder Ons.

Geslaagd-bericht

Naam

E-mail

Ja, ik kom ook!

Het bericht Zie ik je in Pieterburen?? verscheen eerst op Onder Ons.

Midden in de nacht gebeld worden.

Een mededeling met de kracht van een mokerslag:

je vader is overleden.

“Ik heb zo’n zielsconnectie met hem. Ik besefte echter meteen: nu ben ik helemaal alleen”

Eigenlijk was het volkomen onverwacht en toch, achteraf gezien, voelde ik het op de een of andere manier aankomen. Hij was vrijdag ziek geworden. Griep dachten we. Maar ik had die hele zondag al het gevoel dat het niet goed zou komen. Ik ging er toch nog even langs en dacht bij het weggaan duidelijk: ‘dit komt niet goed’. Thuis, later die avond, raakte ik in paniek.

Werkelijk en onwerkelijk,

Ik zal het nooit vergeten, ik zat de was te vouwen, het songfestival te kijken en bami soep te eten. Ik belde mijn moeder dat het niet goed zou gaan. Zij was ook wel bezorgd maar had het steeds weggerationaliseerd. Ze werd door mij ook gealarmeerd en trof voorbereidingen. Ze had het nummer van de huisarts klaar liggen. Maar mijn vader was zo iemand die vond dat je de arts niet in het weekend moest bellen. Dat kon maandag wel.

Die nacht werden we gebeld dat hij dood was. Het is onwerkelijk en werkelijk tegelijk. Ik besefte vanaf de eerste seconde: die ga ik nooit meer zien.

Hij was mijn steun en toeverlaat in alles. Als mijn auto niet startte, kwam hij naar de stad om hem te starten. Dus één van de eerste dingen die ik dacht was ook: hoe moet het nu met mijn auto?

De ambulance die geprobeerd had hem te reanimeren, kwam mijn broer bij mij brengen. Dat is toch wel heel echt. We zouden samen naar het ouderlijk huis gaan.

Ik vond het doodeng om naar hem toe te gaan. Ik durfde er niet heen. Ik ben wel gekomen maar heb hem die nacht niet gezien. Het is bizar zo’n lijkwagen voor de deur, die zwarte pakken meneren in huis. De 1e nacht is hij meteen weggehaald. Ergens anders gekleed en in de kist gelegd.

Achteraf denk ik dat hij het ook geweten heeft. Dat het niet goed kwam. Hij zei altijd al tegen mij, ik wordt niet oud. Er waren meer gekke dingen.

Mixed feelings

Ik heb toch wel een goed gevoel over zijn overlijden dat hij niet aan allerlei toeters en bellen is overleden. In paniek naar het ziekenhuis…. Nee gewoon thuis. Ik heb het idee dat het zo heeft moeten zijn.

Maar ik heb van alles weggegooid. De telefoon die ik had toen ik dit bericht kreeg. Nooit heb ik meer in dat huis gewoond. Jarenlang heb ik niet meer naar het songfestival gekeken. Alles wat ik ermee associeerde vermeed ik.

Want als het ergste wat je kan overkomen waar wordt, dan wil je dat gewoon nooit meer mee maken.

En toch, zelfs als de dood onverwachts komt, weet je samen wat te doen

Marieke was 24 jaar toen haar vader overleed. Hij was nog maar 52 jaar en was nog nooit bij de huisarts geweest. Hij had daar niet eens een dossier. Mijn moeder wilde perse dat hij thuis was. Mijn broertje en jongste zus ook. Als het aan mij gelegen had was dat niet zo gegaan maar dat zou dan een egoïstische keuze zijn geweest. Je moet je ego af en toe even parkeren.Dus thuis opbaren was een logische keuze.

We waren vanaf het begin heel scherp en helder in wat we wilden. Toen was het bijvoorbeeld nog heel gebruikelijk om in nette kleding of in pak opgebaard te worden. Maar wij vonden dat niet passend. Gewoon een spijkerbroek en overhemd. Dat paste bij hem zoals hij was.

Vanaf de eerste dag was het hele huis vol met familie. Dat was heel fijn. Alle broers en zussen van mijn moeder, familie van mijn vader, neven en nichten. M’n tante, een zus van mijn moeder is de hele week bij ons gebleven en blijven slapen. Die mocht niet weg. Ze is heel belangrijk voor ons geweest. Bij alles konden we overleggen, doen we het raampje open of dicht, deksel er op of er af. Blijkbaar had mijn moeder allemaal scenario’s in haar hoofd van wat ze niet wilde.

Aangaan van de angst

Mijn zusje heeft er steeds bovenop gestaan. Toen hij overleed. Toen de kist gebracht werd. Ze heeft wat make up opgedaan omdat hij zo wit was. Maar ik durfde dat absoluut niet. Ik heb hem uiteindelijk dinsdag pas gezien. Eigenlijk was dat op initiatief van mijn tante. Maar het gekke was, het was gelijk klaar. Ik werd er heel rustig van. Ik was bang dat het heel shocking zou zijn maar dat was het eigenlijk al niet meer.

Ik heb gezien, hij is dood.

En ook:

dit is hij niet meer.

Wat we gaan begraven, is hij niet meer.

Het is een omhulling.

Maar ik voelde ook,

hij is niet echt weg.

Hij is hier niet voor niets geweest.

Hij heeft hier iets heel moois gegeven.

Vanaf dat moment heb ik heel vaak bij hem gezeten.

Ook alleen.

De dag voor de uitvaart dacht ik: nu mag de kist wel dicht.

Hulp van alle kanten

Er was een mevrouw, een vriendin van mijn ouders, die kwam spontaan elke dag eten voor ons brengen. Ze kookte elke dag voor ons. Dat was zo mooi. Mensen willen allemaal wat doen. We hebben hele dagen gewoon bezoek gehad. Dat was heel mooi, we hebben heel veel herinneringen gedeeld, veel gelachen, veel gehuild. We wilden alleen maar bezoek hebben.Het was fijn om mensen om je heen te hebben.

Mensen die hem op een andere manier gekend hebben. Daaruit bleek ook: hij heeft iets heel moois hier gegeven. Dat blijkt ook uit alles wat anderen over hem vertelden, hoe zijn hem kennen, wat hij voor hen betekend heeft. Het was ook een kleurrijke tijd. Heel intens, helemaal geen sombere tijd.

Wat passend is, wijst zich vanzelf gaandeweg de week

Mijn vader had een waanzinnige groententuin. We hadden vroeger badkuipen vol boontjes die we moesten punten voor de hele buurt. We hadden dus ook een bloemstuk laten maken met allerlei groenten er in. Maar er waren meer mensen op dat idee waren gekomen. Dus er waren meerdere ‘groentepakket’ bloemstukken.

Mijn vader kon héél goed zingen Hij had een heel bijzonder internationaal koor. Ze hadden een speciale bewerking van Crucifixion een Engelstalige versie van een deel uit de Mattheus Passion. Muziek die ontzettend binnenkomt.

Een uitvoering daarvan zou in de week na zijn overlijden plaatsvinden bij ons in het dorp. Hij had dat helemaal georganiseerd. De solisten uit Engeland waren al over.

We hadden overleg of dat wel of niet door zou moeten gaan.

We vonden van wel.

We vroegen hun of ze ook een deel op de begrafenis zouden willen zingen.

Dat is gebeurd. Het was fantastisch, intens. verbindend.

Eigenlijk heeft hij zelf het programma voor de uitvaart gemaakt en georganiseerd.

We hebben alles laten filmen. Iets wat toen ook nog helemaal niet gebruikelijk was. Het is geweldig dat we dat hebben. Dat was een idee van mijn moeder. Die had blijkbaar al heel lang over dingen nagedacht.

Zij heeft zelf heel jong haar vader verloren en ook 2 baby broertjes iets wat het gezin en je leven tekent. Het maakt bewustzijn dat het kan gebeuren en scherpt je gevoel over wat je wel en niet wilt.

De muziek heeft hij bij mij gelaten

Toen ik geboren werd heeft hij moeten stoppen met muziek. Op een gegeven moment speelde ik op het hoogste niveau in Nederland. Voor hem was dat moeilijk om mee om te gaan. Dat was een struggle tussen mij en hem.

Toch is het voor zijn dood, zonder woorden helemaal goed gekomen.

Hij heeft mijn orkest een keer horen spelen en tegen mijn moeder gezegd: Marieke is toch wel veel beter dan ik ooit ben geweest. Maar dat was iets wat hij niet tegen mij zei. Want hij wilde niet dat ik zou opscheppen.

Ik speelde later ook op de begrafenis van mijn oma en repeteerde met de organist. Die was helemaal van slag geraakt vertelde hij later die avond aan zijn vrouw. Hij had mij horen spelen en herkende mijn vader in mijn spel. Het bleek dat hij mijn vader kende uit de tijd dat hij nog speelde. Ik realiseerde me: hij heeft de muziek bij mij gelaten. We konden het niet heel direct en open delen en toch is de muziek iets heel wezenlijks wat ons fundamenteel verbond. Ik heb gemerkt dat als zoiets ergs je overkomt, het ook maakt dat je je ontwikkelt. Je kan door het verdriet een beter mens worden.

Wil jij jou verhaal ook delen?

Het verhaal van Marieke laat zien: een dierbare verliezen brengt een fundamenteel weten in je los. Over wat je wel en niet wilt, wat wel en niet goed voelt, wat passend is, wat te doen, soms ook houvast voor hoe verder, wat wel en niet te doen.

Natuurlijk raad ik iedereen aan om bij leven een keer stil te staan bij de dood. Dat biedt nabestaanden een leidraad, geeft richting en brengt ruimte in de week van afscheid.

Maar de ervaring leert ook dat de meesten van ons dat liever niet doen. Dat de dood dan gewoon -vroeg of laat- toch onverwachts komt.

Diegenen die een naaste hebben verloren hebben een schat aan doorleefde ervaring. Het delen van jou verhaal kan anderen helpen dit weten aan te spreken op het moment dat het ineens nu aan de orde is.

Wil jij ook een interview over jou ervaring met verlies?

Neem contact op met Mariele Mijnlieff. info@onderonsuitvaart.nl of 06 1998 50 15

Het bericht Als het ergste wat er kan gebeuren, waar wordt… verscheen eerst op Onder Ons.